กระป๋องสี

เคยไหม ที่เฝ้าถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าทำไมไม่มีคนมาอยู่ข้างเรา

เคยไหม ที่อยากจะมีคนให้คอยโทรหา คอยคุยจนเช้า

เคยไหม ที่อยากมีคนไปดูหนังกับเราในวันหยุด

เคยไหม ที่อยากมีคนปลอบใจเวลาเหนื่อยและท้อ

เคยคิด ว่าตัวคนเดียวก็คงไม่เป็นไร

เคยคิด ว่าเมื่อถึงเวลามันก็จะมา

เคยคิด ว่าถ้ายิ่งไขว้คว้า มันก็จะยิ่งไกลออกไป

เคยคิด ว่าถ้ามีแล้วไม่ดี ไม่มียังดีซะกว่า

ตอนนี้ อย่างน้อยก็อยากรู้ว่ารักคืออะไร

ตอนนี้ อยากมีคนมาทำให้ชีวิตวุ่นวาย

ตอนนี้ อยากมีใครซักคนที่เข้าใจ

ตอนนี้ อยากให้เจ้าชายในฝันเดินเข้ามาหา

ถ้าเกิดว่าทุกคนล้วนเกิดมาแล้วมีคู่เป็นของตนเอง

แล้วอีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงเวลาที่เราจะได้เจอกัน

---------------- (   >_________<   )----------------

มีหลายคนบอกไว้นะ ว่าการเลือกคณะเป็นเหมือนการเลือกทางเดิน

สำหรับเรา เราว่ามันเหมือนการขึ้นบันไดอ่ะ

เราจะวาดฝันสิ่งที่เราอยากเห็นไว้

และเราจะได้พบกับมันความจริงเมื่อเราเดินขึ้นไปขึ้นจุดหมาย

แต่ก็ไม่ใช่ทุกคน ที่จะไปถึงจุดนั้น

มีหลายคนที่ท้อแท้ แล้วลงบันไดไปไม่ก้าวต่อไป

แต่บางคน ก็โดนผลักทำให้ตกลงมา

ประเด็นก็คือ

เรากล้าพอที่จะลุกขึ้นยืน แล้วก้าวเดินไปใหม่หรือเปล่า

ตอนนี้ที่ยังมีฝัน ก็ต้องก้าวต่อไป

เมื่อไรที่ไฟหมด ให้นึกย้อนถึงสิ่งที่ผ่านมา

เราผ่านอะไรมามากเกินกว่า จะทิ้งสิ่งที่ทำอยู่ไป

ในเมื่อเลือกแล้ว ถ้าหยุด ก็เป็นคนขี้แพ้

 มึคนเคยบอกไว้ว่า

"ฟ้าหลังฝน มันย่อมจะสวยงาม"

แต่อีกนานแค่ไหน กว่าฝนจะหยุด

เริ่มไม่แน่ใจ ว่าถ้านานไปกว่านี้

จะอดทน เพื่อสิ่งสวยงามไหวหรือเปล่า

บางครั้งเราอยากทำอะไรบางอย่างให้มันดี

แต่มันย่อมต้องมีอุปสรรค

เฝ้าบอกตัวเองว่ามันคือบททดสอบ

และเชื่อว่าจะเป็นบทเรียนให้เราแข็งแกร่ง

แต่ ณ เวลานี้

ความอดทนเหลือน้อยนิด

น้อยจนไม่อยากรับบททดสอบอีกต่อไป

อยากทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง

มองไปข้างหน้า

เพราะหวังว่าสิ่งที่วาดฝันจะเป็นจริง

แต่หากว่าสิ่งที่ทำมาทุกอย่าง

กลายเป็นเพียงงานขยะหนึ่งชิ้น

คงต้องบอกลากับทางกากๆ

แล้วมองหาสิ่งใหม่ ที่เหมาะกับเรา